“Ingeval van decompressie zet u eerst uw eigen zuurstofmasker op, voordat u een ander helpt.”

Elke keer dat ik vlieg en de veiligheidsinstructie begint, weet ik de tekst nog uit mijn hoofd. Ik leerde hem lang geleden in mijn stewardessentraining, en in al die jaren is er niets aan veranderd.

Wat ik ook nog weet, is hoe vreemd ik die zin vond. Ik was jong en had zelf nog geen kinderen, maar het leek me vanzelfsprekend dat je eerst een kind helpt, en dan pas jezelf.

Maar nee. Eerst jezelf. Anders kun je niemand meerhelpen.

Het duurde jaren voordat ik begreep dat dit niet alleen over vliegtuigen gaat. En toen ik het eenmaal zag, begreep ik hoe vaak ik mijn eigen masker was vergeten.

Altijd aan de ander denken

Aan de ander denken is een groot goed. Althans, dat denken wij. Je partner, je kind, je werkgever, je collega. Je bent er voor ze, je weet wat ze nodig hebben en je komt er goed mee uit de verf. Wie zou daar iets op aan te merken hebben?

Ik dacht altijd dat ik anders was. Dat ik best nog wat meer kon doen voor een ander. Dat mijn grens ergens verderop lag dan bij anderen. Dat er bij mij gewoon meer rek in zat.

Ik leerde het op de harde manier. Als je mijn blog over die ochtend op de snelweg hebt gelezen, weet je hoe. Ik zag mijn eigen vermoeidheid niet, want ik was te druk met wat iedereen om me heen van mij nodig had.

Uit een leeg theekopje kun je niet schenken. Dat klinkt als een gezegde, tot je het in je eigen lijf voelt.

Als het kopje leeg is, raak je jezelf kwijt

Wat ik pas later zag: wie lang uit een leeg kopje blijft schenken, raakt onderweg de verbinding met zichzelf kwijt.

Je weet precies wat een ander nodig heeft. En steeds minder wat jij nodig hebt. Je lijf geeft signalen, maar die verdwijnen onder alles wat nog moet.

“Straks, als alles klaar is.”

Misschien was daar ooit een reden voor. Misschien was het ergens, lang geleden, veilig of nodig om de ander belangrijker te maken dan jezelf. Om te voelen wat er in huis speelde. Om er te zijn voor een ander. Om vooral niet tot last te zijn.

Het heeft je toen iets gebracht. Alleen draag je het patroon misschien nog steeds mee, ook nu het niet meer hoeft.

Groeien zonder dat het zwaar hoeftte zijn

En er leeft nog iets anders in mij, dat ik pas na al die jaren onder woorden kon brengen. Een idee dat je alleen kunt groeien als het zwaar is. Dat je pas iets leert als er moeilijkheden op je pad verschijnen.

Begrijp me niet verkeerd. Het leven brengt zeker uitdagingen, en die horen erbij. Maar je kunt wel bijsturen. Groei hoeft niet altijd pijn te doen. Het is niet de bedoeling om zonder eigen zuurstof masker op anderen te helpen. Schenken gaat zoveel makkelijker uit een gevulde theepot!

En jij?

Heb jij vandaag al iets liefs of aardigs tegen jezelf gezegd? Gewoon een moment dat je even stil was met jezelf, zonder dat er iets moest.

Misschien lijkt dat klein. Maar luisteren naar je Eigen Wijsheid begint vaak precies daar. En dat is precies waar jij je theepot weer kan vullen.

Je kunt het nu meteen proberen. Leg een hand op je hart, adem rustig uit en zeg iets liefs tegen jezelf. Het hoeft niet groot te zijn. En voel dan eens wat dat met je doet.

Zo’n vraag, waar jij leerde dat de ander eerst komt, hoef je niet alleen te onderzoeken. Op zondag 1 november geef ik samen met Ariadne Hamming (psycholoog en systemisch coach) een kennismakingsmiddag met familieopstellingen, bij Merlijn in Rijswijk. Je kunt een vraag inbrengen of eerst als representant meedoen. Een opstelling laat zien wat er onder de oppervlakte speelt.

📅 Zondag 1 november, 14.00-17.00 uur
📍 Merlijn, Rijswijk

Voel je welkom, en stuur me gerust een berichtje als je meer wilt weten.

Wanneer was jij voor het laatst even stil met jezelf?

‍