Waarom even achterom kijken je persoonlijke groei verdiept

We horen het zo vaak: dat we vooruit moeten kijken, dat we nieuwe doelen moeten najagen, dat ontwikkeling vooral zit in de stappen die we nog moeten zetten. Het lijkt soms alsof de enige juiste richting altijd maar verder, sneller en hoger is. Maar in dat voortdurende streven raken we gemakkelijk het zicht kwijt op wat er al ís en op wat ons tot hier heeft gebracht.

Want hoe vaak staan we eigenlijk bewust stil bij onze eigen weg? Niet om het verleden te romantiseren of opnieuw te beleven, maar om te erkennen wat we hebben doorgemaakt, gedragen en opgebouwd vaak zonder dat iemand het zag, en soms zelfs zonder dat we het zelf ten volle beseften. In dat kleine moment van achterom kijken schuilt vaak meer rust, waardering en helderheid dan we in het vooruit duwen ooit vinden.

In november was ik met mijn man een paar dagen in Zuid-Spanje, en juist die verandering van omgeving, de warmte op mijn huid, het zachtere tempo van de dagen, de geur van zee, maakte ruimte voorherinneringen die lange tijd op de achtergrond waren blijven liggen. Ik dacht terug aan mezelf als vijftienjarig meisje, dat destijds helemaal alleen naar Canada vertrok om haar dansopleiding te volgen. Die periode begon onwennig en niet zonder hobbels, maar uiteindelijk leidde het tot een diepe, blijvende band met mijn Engelse gastgezin. Via hen kwam ik in Spanje terecht, bij hun familie, in een klein dorpje dat jarenlang als een onverwachte maar betekenisvolle thuisplek voelde.

Tijdens onze recente reis voelde ik ineens de behoefte om dat dorpje opnieuw te bezoeken. En daar stond ik dan, zoveel jaren later, op het strand waar we vroeger altijd kwamen, kijkend naar dezelfde horizon, lopend door de straatjes die ik nog herkende alsof ik ze gisteren had verlaten. Het bracht een onverwachte zachtheid naar boven. Niet de nostalgie die je soms kunt hebben naar “vroeger”, maar een diepe dankbaarheid voor hoe deze ervaringen, mensen en fases deel uitmaken van mijn fundament. Van wie ik ben geworden, zonder dat ik daar dagelijks bij stilsta.

Die realisatie bood een ander perspectief op waar ik nu sta in mijn leven. Het verzachtte de druk van alles wat ik nog zou moeten, van verwachtingen die ik mezelf soms opleg, en het bracht me terug bij waardering voor de weg die al is afgelegd. In plaats van te kijken naar wat anders had gekund, voelde ik vooral erkenning voor wat er al is, en voor wat ik onbewust altijd met me heb meegedragen.

Misschien herken jij dat je vooral gericht bent op vooruit: op wat beter kan, wat nog niet af is, of waar je eigenlijk allang had willen zijn. Het is begrijpelijk. We leven in een wereld die continu uitnodigt tot vergelijken en presteren. Maar juist daarom is het soms zo waardevol om even ruimte te maken om achterom te kijken. Niet om vast te houden aan wat was, maar om te zien hoe rijk jouw pad al is, welke veerkracht en wijsheid je onderweg hebt opgebouwd, en hoeveel daarvan je misschien nog nooit bewust hebt gezien.

Gun jezelf dat moment.
Het kan je precies laten voelen waar je nu staat  en waar je naartoe wilt, zonder druk, maar vanuit rust en helderheid.

‍