Vanmorgen kwam er een gedachte binnen vallen. Ik lag nog half wakker in bed en toch bleef hij hangen alsof hij op me had gewacht. Typisch: mijn hoofd kiest nooit een rustig moment om iets te melden, altijd net wanneer ik nog niet eens koffie heb gehad.

Dat doorzetten van mij. Dat altijd beter willen. Dat perfectionisme waar ik zo vaak op wordt aangesproken, met een half compliment en een half medelijden erin.

Dat was ooit geen zwakte. Geen fout. Het was een oplossing.

Een slimme, creatieve oplossing van een kind dat leerde: als ik het goed genoeg doe, is alles oké. Als ik mijn best doe, word ik gezien. Als ik niet faal, ben ik veilig.

En het werkte.

Het bracht haar ver. Het leverde prestaties op, complimenten, resultaten. Het gaf houvast in een wereld die soms onvoorspelbaar voelde en voor een kind is houvast alles.

Maar op een gegeven moment droeg ze die strategie nog steeds, terwijl de situatie allang voorbij was.

Zij is niet meer het kind dat overleefde. Maar ze leeft nog wel alsof ze dat moet. De lat blijft hoog. De rust blijft uit. En het gevoel van "genoeg" blijft steeds net buitenbereik.

Mijn trainingsgrond voor perfectie

Ik herken dit zo goed. De balletwereld was mijn trainingsgrond voor perfectie. Iedere dag opnieuw: beter, strakker, meer. De spiegel die alles laat zien. De docent die altijd nog iets ziet dat kan, en geloof me, er is altijd nog iets dat beter kan.

Ik dacht dat ik gedreven was. Ik was ook bang en onzeker. En beide kunnen waar zijn dat is misschien wel het lastigste om te accepteren. Dat je iets kunt hebben opgebouwd uit angst, en dat het je tegelijk iets moois heeft gebracht.

Het mooie is: als je ziet waar een patroon vandaan komt, verliest het langzaam zijn greep op je. Je hoeft het niet te bevechten. Vechten houdt het juist in stand, alsof het nog steeds die vijand is die je destijds moest overleven.

Je hoeft er alleen maar eerlijk naar te kijken.

Waarvoor beschermde dit mij ooit?

En waarvoor beschermt het mij nu eigenlijk nog?

Dat zijn geen makkelijke vragen. Maar het zijn wel de vragen die iets losmaken.

En jij?

Misschien herken jij dit ook. Misschien is jouw kracht, je doorzettingsvermogen, je oog voor detail, ooit begonnen als een manier om veilig te zijn. En misschien draag je die manier nog steeds mee, ook nu de reden allang niet meer bestaat.

Ik nodig je uit om daar even bij stil te staan. Niet om het meteen op te lossen, maar om het gewoon te voelen. Leg je hand op je hart en vraag jezelf: waarvoor beschermde dit mij ooit en heb ik die bescherming nu nog nodig?

Je Eigen Wijsheid weet het antwoord al. Ze wacht alleen op jou. ✨

Herken jij hoe jouw kracht en jouw beperking soms uit dezelfde bron komen?

‍